Atlantis komt nog

Een van de leukste dingen om te doen is het ondervragen van grote vanzelfsprekendheden. Het ontgoochelen van overtuigingen. Zo gaan we er van uit dat de tijd in één richting beweegt. Van verleden, door het nu, naar de toekomst. Onvermijdelijk rechtdoor zonder mogelijkheid van een afslag. Je kunt wel op je schreden terugkeren, maar nooit terug in de tijd. Een herinnering hebben we altijd in het nu, ons hele ‘beleven en waarnemen’ speelt zich af in het nu. Gedachten zijn vluchtig, verdwijnen achter ons in het verleden. Voor ons gevoel laten we het verleden achter ons. Daarom ‘weten’ we ook van het verleden en niet van de toekomst. Want die is immers nog niet geweest. Dit gebruikelijke model van de tijd ligt onder vuur. Het is steeds minder vanzelfsprekend dat de tijd een dimensie is, zoals in de theorie van Einstein. De tijdruimte in de wiskunde kent lengte, breedte, hoogte en tijd. Bij elkaar opgeteld vier dimensies. Ondanks dat het maar een wiskundige optelling is, is de vierde dimensie onze wereld geworden. Een wereld waarin de tijd de seconden tikt. Een wereld waar overal en altijd elke seconde gelijk is. Maar dat is niet het geval. De tijd is een fluïdum dat beweegt als een rivier, met draaikolken en stroomversnellingen. De tijd gaat niet overal en altijd even snel. Er zou zelfs sprake kunnen zijn dat de tijd voor ons bewustzijn een ‘tegelijker-tijd’ is. Dat heden, verleden en toekomst samenvallen. De vanzelfsprekendheid dat we ons alleen het verleden kunnen herinneren is daarom niet aannemelijk. Alle plaatjes, dromen, indrukken in ons hoofd zijn een verzameling van zowel verleden als toekomst. We moeten daarom een nieuw criterium ontwikkelen. Ons bewust leren worden welke ‘herinnering’ van het verleden is en welke van de toekomst. Gewaarwording is een vaardigheid die te trainen is. We moeten oefenen om de verschillende kwaliteiten van tijd te leren gewaarworden. Zo is Atlantis altijd gesitueerd als een soort pre-cultuur. Daardoor is het probleem ontstaan hoe zo’n hoog ontwikkelde maatschappij, met zulk hoog ontwikkelde technologie, verdwenen is. Vanuit ons holenbewoners-mentaliteit van ‘elkaar de schedels inslaan’ denken we dat zo’n beschaving aan zijn eigen hoogmoed ten onder moet zijn gegaan. Niet erg aannemelijk. Logischer is het, dat wij ons blijven ontwikkelen, dat wij nog door zullen groeien in die hoog ontwikkelde maatschappij. De Ouden zijn niet onze voorouders maar onze kleinkinderen.